نکوکاری

نکوکاری. [ ن ِ ]( حامص مرکب ) نیکوکاری. حسن عمل. ( یادداشت مؤلف ). خیر. خیررسانی. کار نیک کردن. عمل نکوکار:
یکی راه بی باکی و پربدی
دگر ره نکوکاری و بخردی.فردوسی.دل مردم به نکو کار توان برد ز راه
بر نکوکاری هرگز نکند خلق زیان.فرخی.زهی اندر جهانداری و بیداری چو افریدون
زهی اندر نکوکاری و هشیاری چو نوشروان.فرخی.به رنج است آن کش هنرها مه است
نکوکاری و نیکنامی به است.اسدی.نکوکاری ارچه بر خوشخوئی است
بسی جای زشتی به از نیکوئی است.اسدی.و خود را به نکوکاری به مردمان بنمای. ( منتخب قابوسنامه ص 24 ).
ای خنک آنکو نکوکاری کند
زور را بگذارد و زاری کند.مولوی.نیاید نکوکاری از بدرگان
محال است دوزندگی از سگان.سعدی.نکوکاری از مردم نیک رای
یکی را به ده می نویسد خدای.سعدی.شکوه و لشکر و جاه وجلال و مالت هست
ولی به کار نیاید بجز نکوکاری.سعدی.برجای بدکاری چو من یک دم نکوکاری کند.حافظ.

💡 به هر فتاده بود خوی تو نکوکاری به بخت ما چو رسد کار خو بگردانی

💡 توئی که از دیرگاه رای خطاکار تو آب نکوکاری از روی نیاکان برد

💡 چونکه باز آمد به پاداش نکوکاری روان بهر عمّ خویش تشریفی گران مقدار کرد

💡 تو اختیار خدایی و پادشاه جهان همیشه عدل و نکوکاری اختیار تو باد

💡 توفیق نکوکاری ما و تو عطاییست اخلاص به دینار و مروت به بها نیست

💡 ای جان و جهان آخر از روی نکوکاری یک دم چه زیان دارد گر روی به ما آری