نفس بهیمی

نفس بهیمی. [ ن َ س ِ ب َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) جان حیوان چارپایه، و مراد از این نفس اماره است. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). مراد قوت شهوانی و نفس شهوانی است. ( از فرهنگ علوم عقلی از مصنفات ج 1 ص 34 و اخلاق ناصری 54 ).

جان حیوان چارپایه و مراد از این نفس اماره است. مراد قوت شهوانی و نفس شهوانی است.

💡 چون روح حقیقی را افتاد می اندر سر این نفس بهیمی را از دار در آویزید

💡 جان غریب اندر جهان مشتاق شهر لامکان نفس بهیمی در چرا چندین چرا باشد چرا

💡 از جمال دوست ناگه عید اکبر یافته تیغ قربان بر سر نفس بهیمی آختند

💡 در نباتی چون رسیدی بر کمال دادمت نفس بهیمی در مثال

💡 زورق نفس بهیمی نشدش راست ستون همچو لنگر به زمین دوخت ‌سر از سستی باه