نغز گوی

نغزگوی. [ ن َ ] ( نف مرکب ) نغزگفتار. شیرین سخن. شیرین گفتار:
به شهنامه فردوسی نغزگوی
که از پیش گویندگان برد گوی.اسدی.نغزگویان که گفتنی گفتند
مانده گشتند و عاقبت خفتند.نظامی.دگر نغزگوئی زبان برگشاد
که تا چند کیخسرو و کیقباد.نظامی.چو یابی پرستنده ای نغزگوی
از او بیش ازین مهربانی مجوی.نظامی.

نغز گفتار. شیرین سخن. شیرین گفتار.

💡 دگر گفت کاین نامه نغز گوی ز گرشاسب زاول شه نامجوی

💡 ازین پیش خوش طوطئی نغز گوی به گفتار از اهل سخن برده گوی

💡 چو یابی پرستنده‌ای نغز گوی ازوبیش از آن مهربانی مجوی

💡 مطربان نغز گوی و ساقیان ماه روی مهتران نامجوی و سروران تاجور

💡 سپهبد زبان آوری نغز گوی برون کرد و بسپرد نامه بروی

💡 در حسن ز طاووس سرافرازتری وز قمری نغز گوی طنازتری