لغت نامه دهخدا
مهرکن. [ م ُ ک َ ] ( نف مرکب ) مهرکننده. کسی که بر مهر و نگین نقش یا نام حک کند. حکاک.
مهرکن. [ م ُ ک َ ] ( نف مرکب ) مهرکننده. کسی که بر مهر و نگین نقش یا نام حک کند. حکاک.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 خمش کن گفتگو بگذار ای میباش دهانرا مهرکن بی چانه میباش
💡 ز چشم بینگه اجزای هستی مهرکن بیدل ندارد انتخاب ما بغیر از صاد قربانی
💡 آن نگار مهرکن دارد سری با اهل درد خط برآورد و دهان عاشقان را مهر کرد