مدامی

مدامی. [ م ُ ] ( اِخ ) از شاعران قرن دهم هجری قمری اصفهان است وبه روایت سام میرزا «در اوایل جوانی ترک وطن کرده... به شروان رفت و می گویند آنجا کشته شد». او راست:
انتظاری داشتم کامروز یارم می کشد
وه که پیدا نیست یار و انتظارم می کشد.
( از آتشکده آذر ص 301 ) ( تحفه سامی ص 149 ). رجوع به فرهنگ سخنوران و قاموس الاعلام ج 6 شود.
مدامی. [ م ُ ] ( اِخ ) مدامی بدخشی. از شاعران قرن دهم هجری قمری است و به هندوستان مهاجرت کرده و در آنجا مقیم و ملازم میرزا عزیز کوکه شده و به سال 989 هَ. ق. درگذشته است. او راست:
دلا صد فتنه برپا زآن قد وبالاست می گوئی
از آن بالا بلابسیار دیدم راست می گوئی.( از تذکره روز روشن ص 726 ).
مدامی. [ م ُ ] ( ص نسبی ) همیشگی. دائم. دائمی. همه وقت. ( ناظم الاطباء ). از: مدام + ی ( علامت نسبت ). در تداول به جای مدام به معنی پیوسته و دائماً و همیشه گویند وبیشتر به صورت صفت: کار مدامی من؛ شغل همیشگی من.

همیشگی دائم

💡 ور از نفاق اهل زمانت شکایت است زیشان نفاق و از تو شکایت مدامی است

💡 رخصت بوسه اگر از لب جامی داری تلخ منشین که عجب عیش مدامی داری

💡 از خمار من خونابه گسارت چه غم است؟ تو که از لعل لب خویش، مدامی داری

💡 وقت آنست که بر سبزه مقامی بکنیم بزمی آراسته و شرب مدامی بکنیم

💡 بگیر گوشه جام ار حریف عیش مدامی که دور از خم گردون نمود گوشه جامی