گوبیا
لغت نامه دهخدا
گوبیا. ( هزوارش، اِ ) بر وزن لوبیا، به لغت زند و پازند زبان را گویند، و به عربی لسان خوانند. ( برهان ). گوبیا ( زبان ) «بندهشن چ یوستی ص 222». در پهلوی گوباک یا گویاک به معنی گویا و گوینده و سخن گوست. رجوع شود به باروچا ص 196. ( حاشیه برهان قاطع چ معین ).
جمله سازی با گوبیا
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 می فروش ار می فروشد گوبیا هرچه دارد نعمت الله می خرد
💡 آیت دیوانگی و عاشقی گوبیا خود خاص درشان منست
💡 می نبینی بر در خود دیگرش گوبیا هرگز نبودی تو خرش