زبان گویا

زبان گویا. [ زَ ] ( ص مرکب ) بلیغ و سخن ران و متکلم. ( ناظم الاطباء ).
زبان گویا. [ زَ ن ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) زبان سخن گو. زبان گشاده. مقابل زبان کند. زبان الکن. زبان گنگ.

زبان سخن گو مقابل زبان کند

💡 سرشکم با زبان گویا حدیث یار می‌گوید حسد بر دیده دارم، وقت دیدارست پنداری

💡 مگر گردیده سوسن را زبان گویا به مداحی، که می خوانند در بستان مدیح شاه اوادنی

💡 حال گویاست اگر تیغ زبان گویا نیست شکوه و شکر به فرمان زبان تنها نیست

💡 بی طرب خوشدل طیور و بی‌طلب جنبان صبا بی دهن خندان درخت و بی زبان گویا چمن

💡 لحظه‌ای زین پیش چون شمعم سراپا در گرفت حرفم آن آتش زبان را بر زبان گویا گذشت

💡 ز فر مدح تو صد منت است بر خسرو ضمیر مدح سرا و زبان گویا را