چیره زبان

چیره زبان. [ رَ / رِ زَ ] ( ص مرکب ) زبان آور. نطاق. بلیغ. ( ناظم الاطباء ). گشاده زبان. سخندان. حرّاف ( در تداول فارسی زبانان ). فصیح:
بشد مرد بیدار چیره زبان
بنزدیک سالار هاماوران.فردوسی.بجستند زآن انجمن هردوان
یکی پاکدل مرد چیره زبان.فردوسی.چنان چون ببایست چیره زبان
جهاندیده و گرد و روشن روان.فردوسی.کزین مرد چینی چیره زبان
فتاده ستم از دین خود در گمان.فردوسی.گفت که مسعودسعد شاعر چیره زبان
دیدی عدلی که خلق یاد ندارد چنان.مسعودسعد.- چیره زبان بودن؛ فصیح و بلیغ بودن. زبان آور و سخندان بودن:
که بسیاردان بود و چیره زبان
هشیوار و بینادل و بدگمان.فردوسی.

زبان آور. نطاق. بلیغ. گشاده زبان. سخندان.

💡 نومید دلیر باشد و چیره زبان زنهار ! چنان مکن، که نومید شوم

💡 عالمانت چو تیغ چیره زبان عاملانت چو نیزه بسته میان

💡 از گه عهد الست چیره زبان در بلی پیش در لا اله بسته میان هم چو لا

💡 تا قصه گوی چیره زبان پیش عاشقان قصه ز عشق عروه و غفرا کند همی

💡 وان چیره زبان هندوی ابخاز گشایش چون طبع مناظر به همه جنگ و جدل شد