لغت نامه دهخدا
پنبه دار. [ پَم ْ ب َ / ب ِ ] ( نف مرکب ) که حشو از پنبه دارد. صاحب حشو از پنبه: قباء پنبه دار. تنبان پنبه دار.
- پنبه داردوزی؛ دوختن پنبه بحشو لباس و مانند آن.
- پنبه دار کردن، پنبه گذاشتن؛ نهادن پنبه بحشو لباس و مانند آن.
پنبه دار. [ پَم ْ ب َ / ب ِ ] ( نف مرکب ) که حشو از پنبه دارد. صاحب حشو از پنبه: قباء پنبه دار. تنبان پنبه دار.
- پنبه داردوزی؛ دوختن پنبه بحشو لباس و مانند آن.
- پنبه دار کردن، پنبه گذاشتن؛ نهادن پنبه بحشو لباس و مانند آن.
( اسم ) آنچه آگندگی از پنبه دارد که حشو از پنبه دارد: ( قبای پنبه دار ).
💡 در بزم زندگانی، بودیم بس مکرر ما را زمانه پوشید ز آن پنبه دار پیری