همیم

همیم. [ هََ ] ( ع ص ) نرم رفتن حشرات به زمین و خزیدن. || ( ص، اِ ) باران سست و نرم. || شیر که در مشک اندازند وخورند و دوغ نزنند. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).

نرم رفتن حشرات بزمین و خزیدن باران سست و نرم

💡 دنیا ز من بجست، چون من دین بیافتم طاعت همیم دارد دندان کنان کنون

💡 ای سگ آن سر کو، ما و تو یاران همیم خاک پاییم، بهر جا که روی در قدمیم

💡 ما خرابات نشینان همه همرنگ همیم در نهان عین وجودیم و به ظاهر عدمیم

💡 من و تو چون قدح و باده آشنای همیم من از تو چشم نمی‌پوشم و تو از من روی

💡 ما اسیران همه مرغان خوش‌الحان همیم هم‌زبان نفس و همدم بستان همیم

💡 ای نور چشم مهر و گل بوستان حسن ما بی‌تو در همیم تو بی‌ما چگونه‌ای