فلک دست

فلک دست. [ ف َ ل َ دَ ] ( ص مرکب ) آنکه دستش قدرت آسمانی دارد. نویسنده ای که حکمش مثل حکم آسمانی است. مقتدر. فرمانروا:
کو فلک دستی که چون کلکش به هم کردی سخن
دختران نقش یک یک بر پرن بگریستی.خاقانی.

آنکه دستش قدرت آسمانی دارد نویسنده که حکمش مثل حکم آسمانی است.

💡 گفتی چو فلک دست جفا برنگشایم ایمن نشوم، گر تو توئی هم بگشایی

💡 چو شکّر خورد و تنگش در بر آورد فلک دست از تحیّر برسر آورد

💡 ز گرد خوان فلک دست حرص کوته دار که سنگ‌ریزه منت سرشته بانانش

💡 پایان شب هجر تو خواهم پی حاجات هر گه که بر آرم به فلک دست مناجات

💡 برآستان تو چون پای من قرار گرفت بزیر سقف فلک دست خود ستون کردم

💡 با فلک دست و گریبان شده دعوی داری که چرا نیست مرا همچو تو پرسیم بغل