پاکدست

پاکدست. [ دَ ] ( ص مرکب )درستکار. با صحّت عمل. مقابل ناپاکدست:
نبیره جهاندار هوشنگ هست
همان راد و بینادل و پاکدست.فردوسی.گشاده زبان و دل و پاکدست
پرستنده شاه و یزدان پرست.فردوسی.سر بسر دعویست مرد امر و معنی دار کو
تیزبینی پاکدستی رهبری غمخوار کو.سنائی.

درستکار.

( صفت ) درستکار دارای صحت عمل مقابل ناپاکدست.
درستکار با صحت عمل

💡 این روستا در شهرستان پاکدست قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۷۷۴ نفر (۴۵۹خانوار) بوده‌است.