هاتف غیبی

هاتف غیبی. [ ت ِ ف ِ غ َ/ غ ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) هاتف غیب: و هاتف غیبی بالقاء فحوای بشارت مؤدای: اًن اﷲ یحب الذین یقاتلون فی سبیله صفاً کأنَّهم بنیان مرصوص... ( حبیب السیر ج 3 ص 475 ).

هاتف غیب

💡 دوش هاتف غیبی حل این معما کرد سود هر دو عالم یافت هر که با تو سودا کرد

💡 آواز داد هاتف غیبی حذر کنید! کامد حریف مست دگر بار نیم شب

💡 بگیر گوشه باغی و دامن چمنی مرا ز هاتف غیبی چنین به گوش آمد

💡 هر آنگهی که درین صفّه آشیان سازم مرا ز هاتف غیبی بگوش جان آید

💡 در این مضیق تفکر ز هاتف غیبی به گوش جان من آمد یکی خجسته ندا

💡 داد دوشینه مرا هاتف غیبی آواز کای به زندان تن و طالب خلوتگه راز