هبا

هبا. [ هََ ] ( از ع اِ ) صورت فارسی هباء. گرد وغبار که از روزن در آفتاب پدید آید. نغام. ( ناظم الاطباء ). ( آنندراج ). غبار. ( اقرب الموارد ):
مجره چون ضیا که اندر اوفتد
به روزن و نجوم او هبای او.منوچهری.از حجت میگوی سخنهای به حجت
زیرا که ضیائی تو و اینها چو هبااند.ناصرخسرو.می کش مکش آسیب زمین و ستم چرخ
بی چرخ و زمین رقص کن انگار هبایی.خاقانی.اسب بچار صولجان گوی زمین کند هبا
طاق فلک بیا گند هم به هبای معرکه.خاقانی. || ( ص ) حقیر. ذلیل. خوار. ناچیز. ( ناظم الاطباء ):
همه بیشی او بجمله کمیست
همه وعده او سراسر هباست.ناصرخسرو.بهینه چیز که آن کیمیای دولت تست
ز همنشینی صهبا هبا شده ست هبا.خاقانی. || تباه و ضایع. ( ارمغان آصفی ):
بی سکه قبول تو نقد امل دغل
بی خاتم رضای تو سعی عمل هبا.سعدی.- رنج هبا؛ کسی که رنج و زحمتش بر باد رفته باشد. آن کس که سعی بیهوده و بی نتیجه برد:
پس بگوئید ز من با پدر و مادر من
که چه دلسوخته و رنج هباییدهمه.خاقانی.

خاک نرم که از زمین بلند شود و در هوا پراکنده گردد، گردوغبار.
* هبای منثور: [قدیمی] گرد پراکنده.

(اسم ) ۱- گرد وغبارهوا که ازروز در آفتاب پیدا آید وشبیه به دوداست: ((مجره چون ضیاکه انداوفتد بروزن ونجوم اوهبای او. ) ) ( منوچهری ) یا هبائ وهدر ( هباوهدر ). ۱- ضایع شده. ۲- رایگان مفت. ۲- (اسم ) مادهای که مصوربصور اجسام عالم است وهمه ازاوپیدا میگردند واوراعنقاگفتهاندو حکما هیولی خوانند. ۳- (صفت ) کم عقل. ۴- وزنی برابر ۱۷۴۱۸۲۴ ازحبه یا ٠٠٠٠٠٠٠۲۹ ازغرامواحد وزن برابر۱/ ۶ ذره ومساوی ۱/۷۲ قطمیر: (( نقیری هشت قطمیراست وانگه ده ودوذره آمد وزن قطمیر. ) ) (( هبارانصف ثلث ذره بشمار بهرخمسی از آن یک وهمه برگیر. ) )
صورت فارسی هبائ گرد و غبار که از روزن در آفتاب پدید آید نغام.

💡 عهد تو و شه ما پرسش ندارد از پی مالی اگر هبا رفت خونی اگر هدر شد

💡 طالع خوبت از نظر کرده هبا هبوط را اختر سعدت از شرف، داده وبا وبال را

💡 غم شد جوان چو روز جوانی من برفت شادیم پیر گشت و نشاطم هبا شده است

💡 کسی که سرکشد از طاعت تو یک سر موی هبا شمر تو نماز وی و هدر روزه

💡 جملهٔ بهینه وار برفتند از جهان هم صیتشان هبا شد و هم ذکرشان هدر