چاه سر

چاه سر. [ س َ ] ( اِ مرکب ) چاه. چاهسار:
منیژه بیامد بدان چاه سر
دوان، خوردنیها گرفته ببر.فردوسی.از آن چاه سر با دلی پر ز درد
دویدم بنزد تو ای نیکمرد.فردوسی.|| سرچاه. لب چاه. دهانه چاه. || گودالی عمیق. گودی ژرف.

سر چاه، لب چاه، دهانۀ چاه: کزآن چاه سر با دلی پر ز درد / دویدم به نزد تو ای زادمرد (فردوسی: ۳/۳۷۳ ).

سر چاه. لب چاه دهانه چاه. یا چاه. چاهسار. گودالی عمیق. گودی ژرف.

💡 زان قلعه مشؤم برون آمد و در حال چاه سر چاهانش مقام و مقر آمد

💡 رخ یوسفان ببینی که ز چاه سر برآرد همه گلرخان ببینی که کنند خودنمایی

💡 آب خون کرد و چاه سر بگرفت دلو بدرید و ریسمان بگسست

💡 کزان چاه سر با دلی پر ز درد دویدم بنزد تو ای رادمرد

💡 گر عقل هست در سر تو پای بازگیر زین چاه سر گرفته نادلگشای خاک

💡 تن رود سرنگون که کوته چاه سر رود مضطرب که کو سردار