پندگو

پندگو. [ پ َ ] ( نف مرکب ) پندگوی. ناصح. واعظ. اندرزگو. نصیحت گر. نصیحت گذار:
چو از پندگوی آن شنید اردشیر
بگلنار گفت این سخن یاد گیر.فردوسی.کافور بر جراحتم الماس ریزه شد
ای پندگو بباش کزین ریشتر شود.باقر کاشی ( از آنندراج ).پیاله گر بکف آید به پندگو منگر
چو گل بود نظر از روی باغبان بردار.کلیم کاشی ( ازآنندراج ).

پندگوینده، اندرزگو، نصیحت گو.

💡 عشقم اگر می کشد تو مکش، ای پندگو جان من است آخر این، وای که جان تو نیست

💡 ای پندگو خموش که در گوش جان من یک ناله ی حزین ز صد افسانه خوشترست

💡 ای پندگو دلم مخراش این فسانه چیست مردم ز غیرت، این سخن مجرمانه چیست

💡 من که به عشق و عاشقی شهرهٔ شهرها شدم واعظ پندگو چه شد زاهد بی کتاب کو؟

💡 چشمم به روی شاهد و گوشم به بانگ چنگ ای پندگو برو که نه جای نصیحت است

💡 به ترک عاشقی ای پندگو مده پندم دلی که بگسلم از عشق با چه پیوندم