سمن زار

سمن زار. [س َ م َ ] ( اِ مرکب ) باغ یاسمن و جای انبوه از درخت یاسمن. آنجا که سمن روید. ( ناظم الاطباء ):
شهریاری که خلاف تو کند زود فتد
از سمن زار بخارستان وز کاخ بکاز.فرخی.از کوه تا بکوه بنفشه ست و شنبلید
از پشته تا به پشته سمن زار و لاله زار.فرخی.گل بیند چندان و سمن بیند چندان
چندانکه بگلزار ندیده ست و سمن زار.منوچهری.بسمن زار درون لاله نعمان بسیار
چون دوات بسدین است خراسانی وار.منوچهری.زدوده تیغ گهروار رنگ داده بخون
بنفشه زار و سمن زار و لاله زار تو باد.سوزنی.کو تذروان بزم و کوثر جام
کز سمن زار بشکفد گلزار.خاقانی.خوابگهی بود سمن زار او
خواب کن نرگس بیدار او.نظامی.عیش است بر کنار سمن زار خواب صبح
نی در کناریار سمن بوی خوشتر است.سعدی.روان گوشه گیران راجبینش طرفه گلزاری است
که برطرف سمن زارش همی گردد چمان ابرو.حافظ.سمن زار گشته دیار سلاحف
چمنزار گشته وجار ثعالب.حسن متکلم.

جایی که در آن گل های یاسمین بسیار روییده باشد، یاسمن زار.

جایی که در آن سمن بسیار روید.
باغ یاسمن و جای انبوه از درخت یاسمن.

💡 ای باغ ارغوان و سمن جلوه ی زناز پرده بهل بگو که سمن زار کیستی

💡 سبزه خزان گشت و سمن زار رست موی چو مشک تو به کافور شُست

💡 نشیند به جای سمن زار برف چو گل در هوایت شود عمر صرف

💡 ور گل دهدی چشم مر از آن رخ چون باغ صحرای فلک جمله سمن زار منستی

💡 گشته سمن زار او چراگه آهو و آمده آهوی او دچار به اژدر

💡 نهان در سبزهٔ خطّش بناگوش سمن زار عذارش یاسمین پوش