سمن پیکر

سمن پیکر. [ س َ م َ پ َ / پ ِ ک َ ] ( ص مرکب ) آنکه روی و رخسار وی بوی یاسمن دهد. ( ناظم الاطباء ). آنکه پیکرش در خوبی چون سمن باشد:
سه بت روی با او بیکجا بدند
سمن پیکر و سروبالا بدند.فردوسی.غلامی سمن پیکر و مشکبوی
بخان پدر مهربان شد بدوی.فردوسی.

آنکه روی و رخسار وی بوی یاسمن دهد

اسم: سمن پیکر (دختر) (فارسی)
معنی: آن که اندامی سفید و لطف چون سمن دارد

💡 سه بت روی با او به یک جا بدند سمن پیکر و سرو بالا بدند

💡 گل اندام و گلشکر و مشکبوی سمن پیکر و سرکش و تند خوی

💡 ندیده چشم گردون، هیچگه همچون تو طنازی شرر خوی و شبه موی و جنان کوی و سمن پیکر

💡 غلامی سمن پیکر و مشک‌بوی به خان پدر مهربان بد بدوی