شارعی
مترادف‌ها
شرعی، مذهبی، دینی
لغت نامه دهخدا
شارعی. [ رِ ] ( اِخ ) مکنی به ابوالقاسم، از حکمای اواخر قرن هفتم مقیم مصر و معاصر سلطان صلاح الدین ایوبی است. وی با کتب و آثار ابونصر فارابی آشنایی و الفت داشت. موفق الدین عبداللطیف البغدادی در مصر با وی ملاقات نمود و شیفته فضیلت و سیرت و قوت استدلال وی گردید. شارعی مدتی شب و روز در ملازمت این موفق الدین بود و در همین اوان به مرض ذات الجنب مبتلا شد. ( از عیون الانباء ج 2 صص 205 - 207 ).
فرهنگ فارسی
مکنی به ابوالقاسم از حکمای اواخر قرن هفتم مقیم مصر و معاصر سلطان صلاح الدین ایوبی است.
جمله سازی با شارعی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در شارعی منزل گزین کآنجاست از شاهی دفین کز خاک پاک او زمین فخر آورد بر آسمان
💡 شیخ گرگانی مگر آن شمع شرع میشد اندر شارعی با جمع شرع
💡 هر لحظه کوچه قلمم بسته می شود تنگست شارعی که گذرگاه لشگرست
💡 به شارعی که نمایان شود ز هیبت او بیفکنند ز ارحام مادران اطفال
💡 شدی و بیتو بهر شارعی که بگذشتم ز دود سینه هوا بر سرم ببست شِراع
