فسونگر

فسونگر. [ ف ُ گ َ ] ( ص مرکب ) فسون خوان. فسون ساز. آنکه جادو و نیرنگ کند:
فسونگر چو بر تیغ بالا رسید
ز دیبا یکی پر بیرون کشید.فردوسی.فسونگر به گفتار نیکو همی
برون آرد از دردمندان سقم.ناصرخسرو.ترا سیمرغ و تیر گز نباید
نه رخش و جادوی زال فسونگر.ازرقی.سرگشته کرد چرخم چون چرخ بادریسه
فریاد از این فسونگر، زن فعل سبزچادر.خاقانی.زالی است گرگ دل که ترا دنبه می نهد
زین دامگاه گرگ فسونگر گذشتنی است.خاقانی.فسونگر در حدیث چاره جویی
فسونی به ندید از راستگویی.نظامی.فسانه بود خسرو در نکویی
فسونگر بود وقت نغزگویی.نظامی.فسونگر کرده بر خود چشم خود را
زبان بسته به افسون چشم بد را.نظامی. || آنکه افسون کردن و رام کردن مار داند. مارافسای:
مارفسای ارچه فسونگر بود
رنجه شود روزی از مارخویش.ناصرخسرو.فسونگر مار را نگرفته در مشت
گمان بردی که مارافسای را کشت.نظامی.

= افسونگر: چنان کز فسونگر گریزند دیوان / به صد میل از ایشان گریزد فسونگر (قطران: ۱۲۱ ).

💡 چشم از آن چشم فسونگر بستن از نامردمیست واعظ کوته نظر کوته کن این افسانه را

💡 ازان جمله فسونگر دایه ای داشت که از افسونگری سرمایه ای داشت

💡 زن مسکین به چشمش خوار گردد فسونگر مرد ازو بیزار گردد

💡 زالی است گرگ دل که تو را دنبه می‌نهد زین دامگاه گرگ فسونگر گذشتنی است

💡 دلبر کیمخت گر ماه فسونگر می شود هر که پا در کوچه او می نهد خر می شود

💡 دگر بار آن فسونگر مرغ چالاک چو پیششس می‌نهادم روی بر خاک