شیرین زبانی

شیرین زبانی. [ زَ] ( حامص مرکب ) بلاغت و فصاحت و خوشی گفتار. ( ناظم الاطباء ). صفت شیرین زبان. خوش سخنی و شیرین بیانی. خوشی وشیرینی و لطف سخن. ( از یادداشت مؤلف ):
جهان را همه فتنه خویش کرده
به نیکوخصالی و شیرین زبانی.فرخی.وگر کمترم من از ایشان به معنی
از ایشان فزونم به شیرین زبانی.منوچهری.بر او خواند شعری به الفاظ تازی
به شیرین معانی و شیرین زبانی.منوچهری.بپرسیدش اول به آواز نرم
به شیرین زبانی دلش کرد گرم.نظامی.کجا شیرین و آن شیرین زبانی
به شیرینی چو آب زندگانی.نظامی.نباید کز سر شیرین زبانی
خورد حلوای شیرین رایگانی.نظامی.به شیرین زبانی و لطف و خوشی
توانی که پیلی به مویی کشی.سعدی.همه عمر تلخی کشیده ست سعدی
که نامش برآید به شیرین زبانی.سعدی.به شیرین زبانی توان برد گوی
که پیوسته تلخی بردتندخوی.سعدی.تو شیرین زبانی ز سعدی بگیر
ترش گوی را گو به سختی بمیر.سعدی.- شیرین زبانی کردن؛ گفتن سخنان خوش و دل انگیز. گفتن سخنانی که شنونده را خوش آید:
هم بود شوری درین سه بی خلاف
کاین همه شیرین زبانی می کند.سعدی.

خوش سخنی، بلاغت، فصاحت.

عمل و حالت شیرین زبان.

💡 از چشم سرمه دار دوات آب شد روان شیرین زبانی قلم نکته دان نماند

💡 همی کرد شیرین زبانی و تیر کشید از بر باب روشن ضمیر

💡 تو شیرین زبانی ز سعدی بگیر ترش روی را گو به تلخی بمیر

💡 گرچه آن آیینه رو دارد نواسنجان بسی همچو صائب طوطی شیرین زبانی نیستش

💡 به افسونگری دیده بی شرم کرد به شیرین زبانی مرا نرم کرد

💡 به سد طنازی و شیرین زبانی ز لعل افشاند آب زندگانی