شاخ صنوبر

شاخ صنوبر. [ خ ِ ص َ / ص ِ ن َ / نُو ب َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از معشوق. ( از آنندراج ):
من آن شاخ صنوبر را ز باغ سینه برکندم
که هر گل کز غمش بشکفت محنت بار می آورد.حافظ.

کنایه از معشوق

💡 بالای بلندت کرد چندانکه زمین گیرم زان شاخ صنوبر باز امید ثمر دارم

💡 چمان شد چو شاخ صنوبر به باغ روان شد چو سرو خرامان به باغ

💡 هر که در صحبت آن شاخ صنوبر بنشست همچو باد سحری از سربستان برخاست

💡 درود از من بدان شاخ صنوبر که دارد شاخ بختم خشک و بی بر

💡 صنما در خط سنبل مه تابان داری بر سر شاخ صنوبر گل خندان داری

💡 بلبلان چون سخن از شاخ صنوبر گویند ما حدیث قد آن سرو سرافراز کنیم