غم پرست

غم پرست. [ غ َ پ َ رَ ] ( نف مرکب ) غمخوار. آنکه غم کسی یا چیزی را خورد:
روز و شب خوابم نمی آید بچشم غم پرست
بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع.حافظ.غم پرستان ترا با عیش و عشرت کار نیست
در شراب «اعظم » بامید خمار افتاده است.علیقلی خان اعظم ( از آنندراج ).

ویژگی آن که غم را دوست دارد.

( صفت ) آنکه غم کسی یا چیزی خورد غمخور.

💡 دی از می عشق مست برخاسته ام محنت کش و غم پرست برخاسته ام

💡 ما اسیران محبت غم پرست افتاده ایم قبله ما نیست غیر از طاق ابروی غمی

💡 چو غم پرست شدم دل ز عیش بر کندم چو خو پذیر شدم دل به جور بنهادم

💡 بر دانش خود چو تکیه کردم زان از می غم پرست جامم

💡 اگر از سر هوائی نفسی زنم به شادی دل غم پرست بر من همه شادئی سرآرد