سر افسار

سرافسار. [ س َ اَ ] ( اِ مرکب ) افسار. افسار که به سر اسب و ستور کنند: و سرافسار مرصع و کسوتهای گرانمایه. ( راحةالصدور راوندی ). و اسب خاصی با سرافسار مرصع بستد و برنشست. ( راحةالصدور راوندی ). در جمله تحف و مبارکه بدو فرستاد ده سر اسب تازی بود با زین سرافسار زر. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 221 ). و اعطاه بغلة بسرج و سرافسار ذهب و الف دینار. ( عیون الانباء ج 2 ص 178 ). رجوع به افسار شود.

افسار اسب.

آن جزو از افسار که به دست گیرند.

💡 مرد گرفته سر افسار خر وز پی خر چون اجل آن حیله گر

💡 برین آخر چو خر بیکار تا چند‌؟ فرو کرده ز سر افسار تا چند‌؟

💡 سبز خنگ چرخ را از بهر خاتون هلال این سر افسار مرصع بر سر اکنون کرده اند

💡 هرصبح جز برای سر افسار ابلقت گردون درم نریزد و دینار نشکند

💡 درست مشرقی باید سر افسار براقش را درست مغربی بر سر، فسار این و آن زیبد

💡 رایض فرهنگ او طبع حرون را گرفت در پا زنجیر کرد بر سر افسار زد