قضا را

ازقضا، اتفاقاً.

از روی قضای الهی باراده خدا از قضا اتفاقا: قضا را گذارش بر مسکن کلیله و دمنه افتاد.

💡 با مردم دیوانه قلم را نبود کار از داغ جنون تیر قضا را سپری کن

💡 کلک او نقش قدر را سر پرگار آمد رای او کلک قضا را خط مستر شده است

💡 گرفتم عقلْ محکم کرد کارِ خویش را صائب رهِ سیلِ قضا را سدِّ اسکندر نمی‌بندد

💡 ماند محراب و قضا را اسم مردی مرد کو هست راه کهکشان را نام برگی کاه کو

💡 یا در بیاض امکان یکبرگ ساده ئی نیست یا خامهٔ قضا را تاب رقم نمانده

💡 به درگه تو فلک را گذر به پای ادب به جانب تو قضا را نظر به عین رضاست