غیب بین

غیب بین. [ غ َ / غ ِ ] ( نف مرکب ) آنکه غیب را بیند. بیننده غیب و نهان. رجوع به غیب شود:
انبیا را داد حق تنجیم این
غیب را چشمی بباید غیب بین.مولوی ( مثنوی ).

بینندۀ غیب، آن که غیب را ببیند.

( صفت ) بیننده غیب عالم مغیبات.

💡 جلوه ده مهر رخ ز عالم غیب بین جهان را ز کفر چون شب تار

💡 ای نور افلاک و زمین چشم و چراغ غیب بین ای تو چنین و صد چنین مخدوم جانم شمس دین

💡 چشمی که ز چشم من طرب یافت شد روشن و غیب بین و مخمور

💡 بحق بسته باشد دل غیب بین را ز بیگانه و خویش ببریده باشد