شب فروز

شب فروز. [ ش َ ف ُ ] ( نف مرکب ) شب افروز. که شب فروزان شود:
یکی گفتش ای کرمک شب فروز
چه باشد که پیدا نیایی به روز.سعدی.رجوع به شب افروز شود.

= شب افروز

شب افروز که شب فروزان شود

💡 ز حکمت بسی گوهر شب فروز کزو مانده پیداست بر روی روز

💡 همچو مه از مشگ تر شب فروز زلف شبش بخشی و سیمای روز

💡 قصه عشق خود رود پیش فسردگان ولی سنگتراش کی خرد گوهر شب فروز را

💡 در جلوگاه مشرقیان شمع شب فروز در بزمگاه مغربیان جام خوشگوار

💡 هم در شب فروز ازل آیدم به کف هم گوهر حیات ابد زو برآورم

💡 ز گاه شام تا صبح شب فروز شدی در خوش دلی شبهای‌شان روز