ساق موزه

ساق موزه. [ ق ِ زَ / زِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) ساقه چکمه. ( فرهنگ ولف ):
همیشه بیک ساق موزه درون
یکی خنجری داشتی آبگون.فردوسی.حلقوم جوالقی چو ساق موزه ست
و آن معده کافرش چوخم غوزه ست.عسجدی.بوالقاسم دست به ساق موزه فروکرد و نامه ای برآورد. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 369 ). چاوشان و مقرعه زنان تازیانه بر ساق موزه زدند. ( سمک عیار ج 1 ص 39 ).

ساقه چکمه

💡 کشید از ساق موزه خنجری تیز به خود زد خفت در پهلوی پرویز

💡 همیشه بیک ساق موزه درون یکی خنجری داشتی آبگون