دامن افشان

دامن افشان. [ م َ اَ ] ( نف مرکب ) آنکه دامن فشاند. که دامن برافشاند. رجوع به دامن افشاندن شود.

ترک کننده.

آنکه دامن فشاند

💡 چو صبح ازکسوت هستی نبردم صرفهٔ چاکی چه سازم جیب فرصت دامن افشان بود در دستم

💡 سر گردان چند از من آن سرو خرامان بگذرد از غبار هستی من دامن افشان بگذرد

💡 جمع کردم غنچه ی دل را ولی ترسم که باز دامن افشان بگذری ای سرو و بر بادش دهی

💡 خنک آن دل که ز وسواس تمنا گذرد دامن افشان چو نسیم از سر دنیا گذرد

💡 چشم ما روشن، که گرد کاروان صبحگاه دامن افشان از قفای لشکر شب می‌رسد

💡 عالم از گرد علایق پرده دار مطلب است دامن افشان زین ره پر گرد می باید گذشت