لغت نامه دهخدا
خبال. [ خ َ ] ( ع اِ ) فساد. تباهی. ( از منتهی الارب ) ( از متن اللغة ) ( از معجم الوسیط ) ( از اقرب الموارد ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ) ( از البستان ) ( ترجمان عادل بن علی ) ( مهذب الاسماء ): «یا ایها الذین آمنوا لاتتخذوا بطانة من دونکم لایألونکم خبالا ودوا ما عنتم قد بدت البغضاء من افواههم ». ( قرآن 118/3 ). «لو خرجوا فیکم ما زادوکم اِلاّخبالا». ( قرآن 47/9 ).
ز جد چون بدو جِدّ پیوسته بود
برحمت مرا بهره داد از خبال. ناصرخسرو.|| نقصان. ( از متن اللغة ) ( از معجم الوسیط ) ( از اقرب الموارد )( از تاج العروس ) ( از منتهی الارب ) ( از البستان ) ( از لسان العرب ). || هلاک. ( متن اللغة ) ( معجم الوسیط ) ( اقرب الموارد ) ( لسان العرب ). || رنج. ( از منتهی الارب ) ( از البستان ) ( از اقرب الموارد ) ( از متن اللغة ) ( از معجم الوسیط ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ). || کوفتگی. ( از متن اللغة ) ( از معجم الوسیط ) ( از تاج العروس ). || عیال. ( از متن اللغة ) ( از معجم الوسیط ) ( از تاج العروس ) ( از منتهی الارب ) ( از لسان العرب ) ( از البستان ). || جنون و شبه جنون. ( از متن اللغة ) ( از معجم الوسیط ). || زهر کشنده. ( متن اللغة ) ( معجم الوسیط ) ( از اقرب الموارد ) ( از البستان ) ( از لسان العرب ) ( از تاج العروس ) ( از منتهی الارب ). || منع. جلوگیری. || رفتن چیزی. ( از متن اللغة ). || زردابه دوزخیان. ( از متن اللغة ) ( از منتهی الارب ) ( از لسان العرب ) ( از اقرب الموارد ): «من شرب الخمر سقاه اﷲ من طینة الخبال یوم القیامة». ( حدیث نبوی، به نقل معجم الوسیط ). || گندیدگی گرداگرد چاه بر اثر کهنگی و خوردن آب سنگ چین آنرا که چون دلو در مغاکهای آن درآید دریده گردد. ( از تاج العروس ) ( از متن اللغة ) ( از منتهی الارب ) ( از لسان العرب ). || ( مص ) شل شدن دست کسی. ( از منتهی الارب ) ( از لسان العرب ).
