دنیا دار

دنیادار. [ دُن ْ ] ( نف مرکب ) دنیادارنده. دنیاپرست. دنیاطلب. ( یادداشت مؤلف ). دنیادارنده. دنیاپرست. دنیاطلب. ( یادداشت مؤلف ). دنیادوست و لهو و لعب دوست. ( ناظم الاطباء ): ای یتیمان غمخوار بگریید و ای پادشاهان دنیادار بدین مملکت غره مشوید. ( قصص الانبیاء ص 241 ). دنیاداران بندگان را به عیب جوارح رد کنند و به ظاهر وی ننگرند. ( تذکرةالاولیاء عطار ص 396 ج 2 ).
گفت چشم تنگ دنیادار را
یا قناعت پر کند یا خاک گور.سعدی ( گلستان ).|| آنکه با مردمان حسن سلوک دارد. ( یادداشت مؤلف ). مردم دار.

دنیادوست، مال دوست، کسی که به مال و ثروت علاقۀ بسیار دارد.

دنیا دارنده. دنیا پرست.

💡 میسر نیست دنیا دار را تحصیل آگاهی نی از سیر مقامات است غافل تا شکر دارد

💡 هر که دنیا دار شد خود را بسوخت یا به تیری از بلا خود را بدوخت

💡 هر که دنیا دار شد خود بین شده پای تا سر جملگی سرگین شده

💡 چون چنین کردی ترا دنیا نکوست پس برای دین تو دنیا دار دوست

💡 هر که دنیا دار شد سنگین دلست همچو خر دایم فتاده در گل است

💡 هر که دنیا دار شد عقبی ندید او ثمر از خوشهٔ طوبا نچید