خوش خوار

خوش خوار. [ خوَش ْ / خُش ْ خوا / خا ] ( نف مرکب ) آنکه خوش خورد. ( یادداشت مؤلف ). کسی که زندگانی با عیش و عشرت و خوشی گذراند. ( ناظم الاطباء ):
پیش خردمند شدم دادخواه
از تن خوشخوار گنهکار خویش.ناصرخسرو.مرد را خوار چه دارد تن خوشخوارش
چون ترا خوار کند چون نکنی خوارش.ناصرخسرو.این کالبد جاهل خوشخوار تو گرگی است
وین جان خردمند یکی میش نزار است.ناصرخسرو.خوار که کردت ببارگاه شه و میر
در طلب خواب و خور جز این تن خوشخوار.ناصرخسرو. || آنچه خوش خورده شود. مطبوع و سهل التناول. لذیذ. بامزه. خوشخواره. ( یادداشت مؤلف ):
نرم و تر گردد و خوشخوار و گوارنده
خار بی طعم چو در کام حمار آید.ناصرخسرو.شراب جوشیده... خوشبوی تر و خوشخوارتر از خام باشد. ( ذخیره خوارزمشاهی ).
زان طبخها که دیگ سلامت همی پزد
خوشخوارتر ز فقر ابائی نیافتم.خاقانی.باده گلرنگ تلخ و تیز و خوشخوار و سبک
نقلش از لعل نگار و نقلش از یاقوت خام.حافظ.سیب و زردآلو و آلوچه و آلبالو
باز انجیر وزیری و خیار خوشخوار.بسحاق اطعمه.صفت آش بنا کردم و عقلم می گفت
لوحش اﷲ دگر از آش زرشک خوشخوار.بسحاق اطعمه.الطابه؛ شراب خوشخوار. ( منتهی الارب ).

= خوش خوراک

( صفت ) ۱ - آنکه خوب و بمقدار زیاد غذا خورد. ۲ - کسی که زندگانیش خوش و توام با عیش و عشرت باشد.

💡 نرم و تر گردد و خوش خوار و گوارنده خار بی‌طعم چو در کام حمار آید

💡 از عشق یار بار گران است بر دلم جام گران ز باده خوش خوار یار کن

💡 وفای توست یکی بحر دیگر خوش خوار که چارجوی بهشت است از تکش جوشان

💡 خوش نیست غمت لیک بسی خوش خوار است هر چند همی خوری دگر می باید

💡 آن تشنه ده روزه کی به شود از کوزه الا که کند آبش خوش خوار به آمیزش