دل فگار

دل فگار. [ دِ ف َ ] ( ص مرکب ) دل افکار. دل فکار. دلریش. محزون. ( آنندراج ). ملول. غمگین. ماتم زده. متفکر. اندیشناک. ( ناظم الاطباء ). خسته دل. دلخسته. پریشان:
چنین است آیین این روزگار
گهی شاد دارد گهی دل فگار.فردوسی.اگر شاه ضحاک بدروزگار
به سوگند ما را کند دلفگار.فردوسی ( ملحقات شاهنامه ).راز دل هرکسی تو دانی
دانی که چگونه دلفگارم.ناصرخسرو.سخن بشنو از حجت وباز ره شو
اگر زو چه مستوحش و دلفگاری.ناصرخسرو ( دیوان چ تقوی ص 427 ).به فرّ آل پیغمبر شفا یافت
ز بیماری دل هردلفگاری.ناصرخسرو.کیوان گردست وما شکاریم همه
وندر کف آز دلفگاریم همه.ناصرخسرو.به لاله گفتم چون دلفگار گشتی گفت
دلم بسان دل تو ز خانه رفت فگار.عمادی ( از سندبادنامه ص 136 ).با بخت سیه عتاب کردم
کز بس سیهیت دلفگارم.خاقانی.کجا آید سر من در شماری
چه برخیزد ز چون من دلفگاری.نظامی.که می گفت شوریده دلفگار.سعدی.

= دل افگار

( صفت ) دل آزرده غمناک.

💡 رفتی و دوستان تو را دل فگار ماند چشم برادران ز غمت اشکبار ماند

💡 به بوی درد پریشان زلف یار شدم نه صید دوست که صید دل فگار شدم

💡 ز من شکیب به قدر دل فگار بجو به من دلی بنما بعد ازان قرار بجو

💡 آری از هجران شود آن دل فگار کاو زمانی سر برد در وصل یار

💡 بیا، که جان من از آرزوی دیدارت به لب رسید و غم دل فگار می‌گذرد

💡 ریش‌ست از سپهر مرا بر دل فگار کش در علاج اگر همه عیب‌ست مضطرست