غالیه بو

غالیه بو. [ ی َ / ی ِ ] ( ص مرکب ) غالیه بوی. رجوع به غالیه بوی شود:
بخواب دوش چنان دیدمی که زلفینش
گرفته بودم و دستم هنوز غالیه بوست.سعدی.

آنچه بوی غالیه می دهد: من و آن جعدموی غالیه بوی / من و آن ماهروی حور نژاد (رودکی: ۴۹۵ ).

💡 شکوفه غالیه بو گشت و باغ گل رنگ است هوای باده ساقی و نفحه چنگ است

💡 صبح سبکروح را غالیه بو شد نفس از نفس مجمره ی پرده سرای امیر

💡 هواش مشک فشان کرده صبح را رنجور فضاش غالیه بو کرده شام را ز بخار

💡 اگر نه غالیه سوده ست خاکدان چمن چراست غالیه بو هر گلی که آرد بار

💡 آشفته تو را غالیه بو شد نفس از چیست زان زلف مگر بوئیت امشب بمشامست

💡 شبی چو زلف نگار از نسیم غالیه بو شبی چو روز وصال از نشاط مستعجل