عبیر فشان

عبیر افشاننده، آنچه بوی خوش پراکنده می سازد.

( صفت ) ۱ - آنچه عبیر بپاشد. ۲ - خوشبوی مانند عبر عطر آگین.

💡 به سنبل چمنم زان نظر فتاد که هست چنین عبیر فشان همچو طره دلدار

💡 هوا عبیر فشان شد مگر گذار صبا به زیر حلقه آن زلف مشگبار افتاد

💡 هوا عبیر فشان گشت وباد عنبر بوی گشودتا گره از طره معنبر خویش