عبیر فشان

💡 به سنبل چمنم زان نظر فتاد که هست چنین عبیر فشان همچو طره دلدار

💡 هوا عبیر فشان شد مگر گذار صبا به زیر حلقه آن زلف مشگبار افتاد

💡 هوا عبیر فشان گشت وباد عنبر بوی گشودتا گره از طره معنبر خویش

💡 باغ‌های سرسبز و پرگل در فصل بهار، با بادهای ملایمی که عبیر فشان بودند، تمام فضای شهر را با رایحه‌ای دلپذیر و آرامش‌بخش پر می‌کردند.

💡 شاعر در اشعار خود، گل‌های یاس را به گونه‌ای توصیف می‌کند که گویی در میان شب‌های تاریک، همواره عبیر فشان و بسیار روشنایی‌بخش هستند.

💡 آن مهمانی باشکوه با حضور مهمانانی که گویی از میان گل‌ها می‌آمدند و عبیر فشان بودند، تجربه‌ای فراموش‌نشدنی و بسیار مجلل برای همه میهمانان بود.