راهگذر

راهگذر. [ گ ُ ذَ ] ( نف مرکب، اِ مرکب ) رهگذر. گذرنده از راه. عابر. که از راه بگذرد.که از راه عبور کند. عابر سبیل: چون باسترآباد رسید مردی را دید، راهگذاری گفت از کجا می آیی ؟( تاریخ طبرستان ). || مسافر. ( ناظم الاطباء ). || ابن سبیل. ( یادداشت مؤلف ). کسی که متمول است ولی در غربت بعلتی تهی دست و فقیر میشود. || معبر و طریق و راه و گذرگاه. ( ناظم الاطباء ). رهگذر. محل عبور: چون از مکه بشام روی، راهگذر بدین شهر سدوم باشد. ( ترجمه تاریخ طبری ).و این راهگذری است معروف... ( ترجمه تاریخ طبری ).
از لب جیحون تا دجله ز بسیار سپاه
چون ره مورچگان است همه راهگذر.فرخی.خرپشته زده ایمن نشسته و آنهم خطا بود که بر راهگذر سیل بودند.( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 261 ).
تو هیچ کسی ورده شعر و پدرت هم
من وصف شما گفتم و در راهگذر ماند.سوزنی.دی جانب زرغون بیکی راهگذر بر
افتاد دو چشمم بیکی طرفه پسر بر.سوزنی.درویشی بر راهگذر ایشان بود. ( انیس الطالبین ص 201 ).
آن چه شعله است کزآن راهگذر می آید
یا چه برقیست که دایم بنظر می آید.ملک الشعراء بهار.ترعه؛ راهگذر آب سوی نشیب. ( دهار ). حلقوم؛ راهگذر نفس. ( یادداشت مؤلف ). شرج؛ راهگذر آب. ( دهار ). مسیل؛ راهگذر آب به نشیب. راهگذر سیل. ( دهار ). معبر؛ راهگذر. ( یادداشت مؤلف ). مجاز، راهگذر. ناصر؛ راهگذر بسوی وادی. نشج؛ راهگذر آب. نواشغ؛ راهگذرهای آب در وادی. ( منتهی الارب ). || راهنما. || دره تنگ در میان دو کوه. ( ناظم الاطباء ). رهگذر. || نای و حلقوم. ( ناظم الاطباء ). راهگذار. || راهنما. ( ناظم الاطباء ). راهگذار. || سرگذشت. ( ناظم الاطباء ). راهگذار. || سوغاتی که مسافر از راه آورد. ( ناظم الاطباء ). راهگذار. || عبور. گذر. گذار: پیش از آن که بحاکم رسند راهگذر ایشان بر حمام در آهنین بود. ( انیس الطالبین ص 186 ).
- راهگذر کردن؛ عبور کردن. گذر کردن. گذشتن:
یک شب از نوبهار وقت سحر
باد بر باغ کرد راهگذر.مسعودسعد.

۱. کسی که از راهی گذر می کند، آن که از راهی عبور می کند، عابر.
۲. مسافر.
۳. (اسم ) ‹راه گذر› راهی که از آن گذر می کنند، راه عبور، راه و گذرگاه، معبر.

عابر، مسافر، کسی که ازراهی گذرکند، راه گذر، راه عبور، راه وگذرگاه، معبر
( اسم ) ۱ - گذرگاه معبر. ۲ - دره تنگ میان دو کوه. ۳ - نای حلقوم. ۴ - سوغات رهاورد.
رهگذر. مخفف راهگذار. گذرنده از راه. عابر.

💡 بوی جمعیت از آن راهگذر می آید من بدان بوی بر آن راهگذر خواهم رفت

💡 نقش پی پرآبله جویای درت را پروین صفت افتاد به هر راهگذر بر

💡 دل سنگ آب کند ناله مرغان چمن پنبه در گوش ازین راهگذر دارد صبح

💡 چو جام اول مینا، سپهر سنگین دل به خاک راهگذر ریخت ناچشیده مرا

💡 ایمن نیم ز سرزنش پای رهروان کشت مرا به راهگذر سبز کرده‌اند

💡 عالم امکان چه جای چشم تمناست راهگذر پاس انتظار ندارد