خافق

خافق. [ ف ِ ] ( ع ص ) لرزنده و جنبنده. ( آنندراج ). مضطرب. طپنده. || ( اِ ) کناره عالم. ( آنندراج ). || کناره شهر. ( مهذب الاسماء ).

(فِ ) [ ع. ] (اِفا. ص. ) ۱ - مضطرب. ۲ - غایب، پنهان. ۳ - خالی.

۱. لرزنده.
۲. جنبنده.
۳. تپنده.

مضطرب.
غایب، پنهان.
خالی.

💡 من ذاالذی فی الخافقین هوالملیک المقتدر و هو العزیز المستعان المستغاث المنتصر

💡 خسرو و غازی معزالدوله کهف الخافقین آفتاب اوج برج سلطنت سلطان حسین

💡 جز که نادر باشد اندر خافقین آدمی سر بر زند بی والدین

💡 از من که میبرد سوی دستور خافقین رمزی در آن شکایت ایام منطوی

💡 فضلش از شش سوی عالم گیر باد تا فراگیرد فضای خافقین...

💡 دل تو عرش مجیدست و عالمین چو ذره کف تو بحر محیطست و خافقین چو شبنم