تجاهل

تجاهل. [ ت َ هَُ ] ( ع مص ) نادانی نمودن. ( زوزنی ) ( دهار ). با وجود دانستن خود را نادان و نادانسته وانمودن. ( از اقرب الموارد ) ( از قطر المحیط ) ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). خویشتن را نادان نمودن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). خود را نادان در امری نشان دادن. ( فرهنگ نظام ). || نادانی رابهانه کردن و ساده دلی را وانمودن. ( ناظم الاطباء ).

(تَ هُ ) [ ع. ] (مص ل. ) خود را به نادانی زدن.

خود را به نادانی زدن، به نادانی تظاهر کردن، خود را نادان نشان دادن.

خودرابه نادانی دن، تظاهربه نادانی کردن
( مصدر ) نادانی نمودن خود را بنادانی زدن. یا تجاهل عارف. بنادانی زدن دانا خود را تجاهل العارف.

خود را به نادانی زدن.

💡 دلا تجاهل عارف گزین که صاحب ذوق محقق است کزین روزگار جان نبرد

💡 آگاهی از کماهی حالات عاشقان باما جفای تو نه ز جهل از تجاهل است

💡 زین‌ کشمکش‌ که خاصیت فهم نارساست آسوده جز به‌ کسب تجاهل نمی‌شوی

💡 تجاهل تو خرد را به دشت و درگرداند رهی نداری و منزل چه سوست می‌پرسی

💡 تغافل تو دلیل تجاهل افتاده ست تو و خدای تو، غالب ز بندگان تو نیست؟

💡 کسب معقولات امکان غیر نادانی نداشت با تجاهل ساز کردم‌ کوس چندین فن زدم