بینوایان

بینوایان (Les Miserables)
رمانی از ویکتور هوگو (۱۸۰۲ـ۱۸۸۵)، نویسندۀ فرانسوی. در ۱۸۶۲، زمانی که ویکتور هوگو به دستور ناپلئون سوم در تبعید بود، در پاریس انتشار یافت. بینوایان شامل پنج بخش است: در بخش اول و دوم، محکوم به اعمال شاقه ای را به نام ژان والژان به خواننده معرفی می کند. او درپی دزدیدن قرصی نان برای برادرزاده های گرسنه اش، روانۀ زندان می شود. سرانجام در پایان بیست سال محکومیت، آکنده از خشم و کینه به جامعه برمی گردد. اما رفتار بزرگوارانه اسقفی که ژان والژان آن را معجزه ای می پندارد همچون نوری بر ظلمات وجودش می تابد و این آغاز تحول اوست. داستان بعد از این وارد زندگی فانتین و کوزت می شود. دختر ستم دیده و تنها ماندۀ فانتین که ژان والژان بعد از ماجراها و مصائب فراوان از او نگهداری می کند. مدتی بعد او در هیئت مردی موفق و صاحب کارخانه ای بزرگ با نام موسیو مادلن، به دلیل ایجاد شغل و رفتار سخاوتمندانه اش مورد توجه مردم قرار می گیرد و اندکی بعد شهردار شهر می شود. ولی همواره سایۀ شک یکی از افسران پلیس به نام ژاور بر دوش او سنگینی می کند. ژاور معتقد است شهردار همان ژان والژان است. در سومین بخش با عنوان «ماریوس» چند چهرۀ جدید به رمان اضافه می شود؛ گاوروش، موسیو ژیلنورمان، ماریوس، موسیو لوبلان (که هویت جدید ژان والژان است). روحیۀ جمهوری خواهی و انقلابی مردم پاریس، حوادث این بخش را رنگ می زند. چهارمین بخش رمان، چشم اندازی سیاسی از آن زمان فرانسه به خواننده می دهد. دستگیری خانوادۀ تناردیه، ملاقات ماریوس و کوزت و عشق آن دو به یکدیگر در این بخش شکل می گیرد. عشق در دل ماریوس، شورش و بلوا در پاریس همزمان به اوج خود در داستان می رسد. عواطف جمهوری خواهانه اش را که میراث پدر می شمارد به همراه آتشی که در دل دارد او را به سنگرهای کوچه های پرآشوب پاریس می کشاند. بخش پنجم با عنوان «ژان والژان» بیشتر به شخصیت اصلی رمان می پردازد. او اکنون در مقامی است که ژاور را به عنوان یکی از مخالفین انقلاب به او سپرده اند تا کارش را تمام کند اما ژان والژان او را آزاد می کند. ژاور که جوانمردی ژان والژان را برنمی تابد خود را به رودخانۀ سن می اندازد. ماریوس بعد از ازدواج با کوزت می فهمد که ژان والژان پدر کوزت نیست و بین خودشان با او فاصله ایجاد می کند ولی زمانی از شخصیت او آگاه می شود که او در بستر مرگ است. او با دیدن ماریوس و کوزت که حکم فرزندانش را داشتند آرامش می گیرد و در آغوش آنان می میرد.

💡 کفن در مشهد ما بینوایان خونبها دارد ز عریانی برون آ گر توانی شد شهید اینجا

💡 صبوح می‌پرستان است هین ساقی شرابی ده سماع بینوایان است هان مطرب نوایی زن