بیمو

بی مو. ( ص مرکب ) ( از: بی + مو ) آنکه موی ندارد. || أمرد. ( یادداشت مؤلف ). و رجوع به بی موی شود.

آنکه موی ندارد.

💡 تهْ مشکینِ زلفْ اگر بیمو مِنِ چَنْگْ شُو سال، تِلالالْ و رُوجا بوّوِ لَنْگ

💡 میکند گردون دون با من ستم بیموجبی عدلت آخر چون روا دارد که او اینها کند

💡 بر چشمی که بیمویست و بیناست سر موی سر اندر ناخن پاست

💡 عاشقان از نا امیدی همچو زلفت در هم اند تا تو بیموجب کم ابن یمین انگاشتی

💡 جاه و حشم دنیا ننگ است ز سر تا پا چینی چو سر فغفور بیموست نمی‌گویم

💡 هر که در بیمو صدفِ مییونه تنگْ خینو خِرْنه دَسْتِ روُجایِ شو آهنگْ