بلندآوازه

بلندآوازه به معنای معروف و مشهور است و به افرادی یا چیزهایی اشاره دارد که شهرتی وسیع دارند و نامشان در میان مردم بر سر زبان‌هاست. این واژه از دو جزء بلند به معنای بالا و والا و آوازه به معنای شهرت و خبر تشکیل شده است که در کنار هم به بزرگی و گستردگی شهرت اشاره می‌کنند. این صفت معمولاً برای توصیف شخصیت‌های تاریخی، هنرمندان بزرگ، قهرمانان و پدیده‌های فرهنگی و علمی به کار می‌رود که تأثیر عمیقی بر جامعه گذاشته‌اند. به عنوان مثال، فردوسی، حافظ و سعدی از شاعران بلندآوازه ایران به شمار می‌روند. همچنین، این واژه می‌تواند برای مکان‌ها، کتاب‌ها یا رویدادهایی که شهرت جهانی دارند نیز استفاده شود، مانند کاخ معروف تخت جمشید یا نبرد مشهور ترموپیل. در ادبیات، بلندآوازه معمولاً بار معنایی مثبت و احترام‌آمیز دارد و نشان‌دهنده مقبولیت و محبوبیت گسترده است. با این حال، در برخی متون ممکن است به شهرتی که با جنجال یا بحث همراه است نیز اشاره کند. به طور کلی، این واژه به برجستگی و شناخته‌شدن در سطح وسیع اشاره دارد.