عندلیب به معنای بلبل است و در ادبیات فارسی و عربی به عنوان نمادی از زیبایی، عشق و شعر به کار میرود. این واژه معمولاً به پرندهای اشاره دارد که به خاطر صدای دلنواز و زیبا، مورد توجه و ستایش قرار میگیرد. در شعر و ادبیات، عندلیب به عنوان نماد عاشق و دلدادهای است که در جستجوی معشوق خود به سر میبرد و گاهی اوقات به عنوان نمایندهای از روح لطیف و احساسات عمیق انسانی نیز شناخته میشود.
عندلیب
لغت نامه دهخدا
عندلیب. [ع َ دَ ] ( ع اِ ) هزاردستان که به آوازهای رنگارنگ بانگ کند. و آن را عندبیل نیز گویند. ج، عَنادِل، زیرااسماء عربی که بیش از چهار حرف داشته باشند در حالت جمع به چهارحرفی تبدیل شوند. ( از منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). بلبل. ( غیاث اللغات ). هزار. هزارآوا. کُعَیْت
فرهنگ معین
(عَ نْ دَ ) [ ع. ] (اِ. ) بلبل، ج. عنادل.
فرهنگ عمید
بلبل، هزاردستان.
فرهنگ فارسی
بلبل، هزاردستان
( اسم ) بلبل جمع: عنادل.
فرهنگ اسم ها
اسم: عندلیب (پسر) (عربی) (پرنده) (تلفظ: andalib) (فارسی: عندلیب) (انگلیسی: andalib)
معنی: بلبل
دانشنامه آزاد فارسی
رجوع شود به:بلبل
جمله سازی با عندلیب
💡 در حریم وصل دارد ناله از شب تا سحر کس نمیداند چه باشد مدعای عندلیب!
💡 گویا ز عندلیب گرفتهست خاطرش کو باد صبحدم که دل غنچه وا شود
💡 چون راز عندلیب زگل فاش می شود پس گل بود هر آینه غماز عندلیب
💡 عندلیب عشق کار از سر گرفت کان گلستان بر سر کار آمده است