بای خاتون

بای خاتون. ( اِخ ) زرکلی می نویسد: وی دختر ابراهیم بن احمد،از مردم حلب و شافعی قادری بود. خطی نیکو داشت. زیباروی و نیکوکار و بافضل و از خاندان علم و ادب بود. منهاج نووی و قسمتی از احیاء علوم الدین را نزد پدر خواند، او در حلب درگذشت. ( اعلام ج 1 ص 138 ). صاحب اعلام النساء آرد: او منهاج نووی و احیاء علوم الدین غزالی را نزد عمش زین الدین بن عمربن شماع خواند و بسال 942 هَ. ق. در حلب درگذشت. ( از اعلام النساء ج 1 ص 109 ).
بای خاتون. ( اِخ ) از کنیزکان متوکل عباسی بود که فرزندی به نام عباس از او بدنیا آمد. ( از تاریخ الخلفاء ص 186 ).
بای خاتون. ( اِخ ) از محدثان بود و در حدود 775 هَ. ق. بدنیا آمد. پس از اکمال تحصیلات از طرف ابوالعباس بن العز و ناصرالدین بن داودبن حمزه وجمعی دیگر اجازه حدیث یافت. در شام نزدیک دارالطعم مسکن داشت و سپس به قاهره رفت و در جمادی الثانیه سال 864 هَ. ق. درگذشت. ( از اعلام النساء ج 1 ص 109 ).

از محدثان بوده است

💡 بای خاتون بنت علی دمشقی (۱۳۷۳–۱۴۶۰م) بانوی محدث شامی در سدهٔ نهم هجری بود. از «ابوبکر مزی»، «کمال بن نحاس»، «شهاب ماکسینی» و «عایشه قوالیح» و دیگران حدیث فراگرفت. در مصر و شام به تدریس حدیث پرداخت. در نزدیکی دارالطعم دمشق سکنی گزید. سپس به قاهره کوچید و در مرسینه ساکن شد. او را بزرگ قومش و بانویی فاضل در علم حدیث روزگار خود دانسته‌اند.