رافض

رافض. [ ف ِ ] ( ع ص ) تارک و ماننده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از المنجد ). ترک کننده چیزی. ( ناظم الاطباء ). ترک کننده. ( فرهنگ نظام ):
من ترا اندر دو عالم حافظم
طاغیان را از حدیثت رافضم.مولوی. || اندازنده آنکه می اندازد: رفض الشی ٔ؛ انداخت آن چیز را. ج، رافضون، رَفَضَة، و رُفّاض. ( از المنجد ). مرد سنگ انداز. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ):
اذا بالحجاریااعلقن طنت
بمیثاء لا یألوک رافضها صخراً.باهلی ( از منتهی الارب ).|| شتر بچرا شده با راعی. ( ناظم الاطباء ).
رافض. [ ف ِ ] ( اِخ ) راقص. نام کوکبی بر زبان صورت تنین است. رجوع به راقص شود. ( یادداشت مؤلف ).

(فِ ) [ ع. ] (اِفا. ) ترک کننده، رهاکننده.

۱. ترک کننده.
۲. واگذارنده.
۳. دورکننده، دوراندازنده.

ترک کننده، واگذارنده، دورکننده، دوراندازنده
( اسم ) ترک کننده رها کننده واگذار کننده.
یا راقص نام کوکبی بر زبان صورت تنین است.

💡 گوید «درست کردی کو رافضی است بی‌شک زیرا که اهل سنت نکند نماز چندین»

💡 آرامگاه میرافضل مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان تربت جام، بخش پایین جام، دهستان زام، روستای صیدآباد واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۲ دی ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۰۴۸۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

💡 گوید «سخن نباید از رافضی شنودن کرد این حدیث ما را خواجه امام تلقین»

💡 گفتن همه جنگ آورد در بوی و در رنگ آورد چون رافضی جنگ افکند هر دم علی را با عمر

💡 در تاریخ بغداد، خطیب بغدادی در باب شیخ مفید می‌گوید وی شیخ رافضیان و در تعلیم اندیشهٔ آن‌ها بسیار ماهر بود و چندین کتاب در دفاع از اصول عقاید رافضیان نگاشته‌است.