دهنی

دهنی. [ دُ نی ی ] ( ع ص نسبی ) ( اصطلاح پزشکی ) نزد اطبا دارویی باشد که در جوهر آن روغن بکار برده شود، یا طبیعةً در آن جوهر دهنیت احساس گردد مانند لبوب. ( از کشاف اصطلاحات الفنون ).
دهنی. [ دَ نی ی ] ( ص نسبی ) منسوب است به دهناء که موضعی است نزدیک ینبع. ( منتهی الارب ).
دهنی. [ دَ هََ ] ( ص نسبی ) منسوب به دهن.
- سازدهنی؛ نوعی ساز خرد که با دمیدن هوا از دهن آوا برآرد و بیشتر مخصوص خردسالان است.

۱ - ( صفت ) منسوب به دهن مربوط به دهان: ساز دهنی. ۲ - ( اسم ) آلتی تعبیه شده در تلفون که گوینده دهن خدد را نزدیک بدان نگاهداشته سخن گوید مقابل گوشی. ۳ - قیف مانندیست لاستیکی در هواپیماهای بدون دستگاه بی سیم که وسیله سخن گفتن خلبانان است. در هواپیماهای دارای بی سیم از کائوچو ساخته میشود و مانند تلفن کار میکند.
منسوب است به دهنائ که موضعی است نزدیک ینبع.

💡 گل کیست به طفلی دهنی پُرآتش موسی است مگر او«اَرِنِی» خواهد گفت

💡 قسمت مردم بی برگ بود میوه خلد دهنی تلخ به امید ثمر باید کرد

💡 نقاش ازل که روی خوب تو نگاشت از تو چه دریغ داشت الا دهنی

💡 زارم از فرقت شیرین دهنی نوش لبی چاره وصل است برانگیز خدایا سببی

💡 گرفتمش سر ره دی پر از سخن دهنی روان گذشت و سخن در دهان گذاشت مرا

💡 گفتا: «دهنی چو چشم سوزن دارم بیرون نشود زچشم سوزن شکری»