دردم

دردم. [ دَ دَ ] ( ق مرکب ) فوراً. فی الفور. درزمان. درساعت. دروقت. همان دم. حالی. بی درنگ. برفور:
نگون اندرآمد شماساس گرد
بیفتاد بر جای ودردم بمرد.فردوسی.برون رفتم از جامه دردم چو شیر
که ترسیدم از زجر برنا و پیر.سعدی.
دردم. [ دِ دِ ] ( ع ص ) زنی که به شب آمد و رفت نماید. || ناقة دردم؛ شتر ماده کلان سال، و میم آن زائد است. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). ویا ماده شتری که دندانهای او به «دردر» و ریشه آن رسیده باشد. ( از منتهی الارب ). و رجوع به درداء شود.

(دَ دَ ) (ق مر. ) بی درنگ، همان دم، در زمان، فوراً.

در حال، فی الحال، فوری، فوراً، بی درنگ.

بی درنگ هماندم در زمان فورا.

💡 نوبهار دردم و داغت گل سودای من صد چو مجنونند پی گم کردهٔ صحرای من

💡 سراغ کاروان دردم از حالم مشو غافل ببین داغ دل و دریاب نقش پای غمها را

💡 بس که مرغ نامه بر از آه خسرو پر بسوخت نامه دردم بدان نامهربان من نرفت

💡 جز نظر علی در این بستر آفت و مرض پیکر دردمند را نیست علاج و چاره ای

💡 نه رونق تو ماند،نه سوز دردمندان تا دیده بر گماری، گفتیم اگر شنیدی

💡 ما وصال تو به زاری و دعا می‌طلبیم دردمندیم و ز لعل تو دوا می‌طلبیم