زفاف

زفاف. [ زِ ] ( ع مص ) عروس به خانه شوهر فرستادن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( دهار ). فرستادن عروس به خانه شوهر و عروس و داماد را همبستر کردن. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). زف. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( اقرب الموارد ). عروس را بخانه شوهر فرستادن. ( فرهنگ فارسی معین ):
زآن بیش کاین عروس برهنه شود علم
کوس از پی زفاف شد آنک نوا گرش.خاقانی.دو شه را در زفاف خسروانه
فراوان شرطها شد در میانه.نظامی.به اوزکند مقیم شد از مهم زفاف بپرداخت و مقصود بحصول پیوست. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 277 ). زفاف آن کریمه تمام شد. ( ترجمه تاریخ یمینی ایضاً ص 295 ). || ( اِ ) شب عروسی و بیوکانی. ( ناظم الاطباء ). || ( مص ) درخشیدن برق. ( فرهنگ فارسی معین ). رجوع به زف شود.

(زِ ) [ ع. ] (مص م. ) عروس را به خانة شوهر فرستادن.، شب ~ شب عروسی.

هم بستر شدن عروس و داماد برای بار اول.

عروس رابخانه شوهرفرستادن، شب زفاف:شب عروسی
۱ - ( مصدر ) عروس را به خانه شوهر فرستادن. یا شب زفاف شب عروسی. ۲ - ( مصدر ) درخشیدن برق.

[ویکی فقه] بردن عروس به خانه داماد را زَفاف گویند.
بردن عروس به خانه داماد را زفاف گویند که در فقه دارای احکامی می باشد.

عروس را به خانة شوهر فرستادن.؛ شب ~ شب عروسی.

💡 پیوسته فحل طبع تو با بکر فکر نغز دارد درون حجلهٔ دانش زفاف‌ها

💡 پیش ازین ملک در نکاح تو بود لیکنش این دمست وقت زفاف

💡 بیان حجله رخت زفاف کن قاری که تا شوی به جهان زین بلند آوازه