دردآشام

( دردآشام ) دردآشام. [ دُ ] ( نف مرکب ) دردآشامنده. آشامنده درد. آنکه جام شرابی را تهی می کند و تا ته آن می آشامد. ( ناظم الاطباء ). توسعاً شرابخوار:
می با جوانان خوردنم خاطر تمنا می کند
تا کودکان در پی فتند این پیر دردآشام را.سعدی.درین سماع همه ساقیان شاهدروی
برین شراب همه صوفیان دردآشام.سعدی.مستی از من پرس و شور عاشقی
آن کجا داند که دردآشام نیست.سعدی.آن حریفی که شب و روز می صاف کشد
بود آیا که کند یاد ز دردآشامی.حافظ.جمله وحش و طیر مست جام عشق
جان هر یک گشته دردآشام عشق.اسیر لاهیجی ( از آنندراج ).فلک امشب به کام رند دردآشام می گردد
عسس رو خواب راحت کن که امشب جام می گردد.ملا فغفور لاهیجانی ( از آنندراج ).

( دردآشام ) ( ~. ) (ص فا. ) آن که جام باده را تا ته بنوشد.

( دردآشام ) آن که جام باده را تا ته بیاشامد، دردآشامنده، دردنوش، باده خوار.

( درد آشام ) ( صفت ) کسی که جام را تا ته میاشامد.

آن که جام باده را تا ته بنوشد.

💡 ای خوش آن مستی و بی‌باکی و دردآشامی که نشد در حرم کعبه حجاب‌آلوده

💡 بریخت صاف و نشاط از خم غدیر به جام صلای سرخوشی ای صوفیان دردآشام

💡 خوان کم خواران ماه روزه را برداشتند باد باقی مجلس رندان دردآشام عید

💡 رند دردآشام مست و شیخ و مولا بودمست خرقه پوش شهرمست و جبه و دستار مست

💡 ساقی دهر به دوران من دردآشام جام می خون دل و دیده همی ریخت به جام

💡 آن که شد مست می عشق رخش در همه حال با وی است ار چه بود همدم دردآشامی