گاشتن

گاشتن. [ ت َ ] ( مص ) متعدی گشتن. ابا کردن. گردانیدن. ( برهان ). گرداندن. گشتن:
به آوردگه رفت و نیزه بگاشت
چولختی بگردید و باره بداشت.دقیقی.ترا پاک یزدان بر آن برگماشت.
بد او ز ایران و توران بگاشت.فردوسی.بدین گونه گفتند پیر و جوان
جز از رستم نامور پهلوان.
که رستم همی ز آشتی سر بگاشت
ز درد سیاوش به دل کینه داشت.فردوسی.همه پشت بر تاجور گاشتند
میان سوارانش بگذاشتند.فردوسی.سواری چو من پای بر زین نگاشت
کسی تیغ و کوپال من برنداشت.فردوسی.گزند و بلای تو از من بگاشت
که با من زمانه یکی راز داشت.فردوسی.گرفتش دم اسب و برجای داشت
ز بالای سر چون فلاخن بگاشت.اسدی طوسی. || این کلمه با مزید مقدم «بر» آید و معنی برگرداندن و برگشتن دهد. رجوع به برگاشتن شود:
یکی راکه بد نامش ایزدگشسب
کز آتش نه برگاشتی در تک اسب.فردوسی.یکایک چو از جنگ برگاشت روی
پی اندرگرفتم رسیدم بدوی.فردوسی. || با مزید مقدم ( پیشوند ) «فرو» آید و معنی پائین انداختن و پائین آمدن دهد:
از آن کوه غلطان فروگاشتند
مرآن خفته را کشته پنداشتند.فردوسی.رجوع به فروگاشتن شود.

(تَ ) (مص م. ) گرداندن، برگردانیدن.

گرداندن، برگردانیدن: عنان را بپیچید و بر گاشت اسب/ برآمد ز لشکر یکی های هوی (فردوسی: ۱/۱۴۳ ).

( مصدر ) ( گاشت. ازین مصدر فقط ماضی آن دیده شده ) ۱ - گردانیدن گرداندن پیچ دادن تاب دادن: باورد گه رفت و نیزه بگاشت چو لختی بگردید باره بداشت. ( دقیقی ) ۲ - منصرف کردن برطرف کردن: ترا پاک یزدان بران بر گماشت بد او زایران و توران بگاشت.

گرداندن، برگردانیدن.

💡 به بیچارگی رزم بگذاشتند به ناکام از آن روی برگاشتند

💡 بزرگان چنین روی برگاشتند به شب دشت پیکار بگذاشتند

💡 جنید گفت: روزی بنزد یکی از بزرگان طریقت شدم. دیدمش که به نگارش مشغول است. گفتمش: تا کی نگاشتن، پس به عمل کی پردازی؟ گفتا: ای ابوالقاسم، آیا این خود عمل نیست؟ من ساکت مانده ام و جوابی نیارستم.

💡 در حسرت خویش گونهای ما زینگونه به خون نگاشتن تا کی؟

💡 کزان هر سواری بهنگام کار نبر گاشتندی سر از ده سوار

💡 چون قاعدهٔ وجود پنداشتن است و افزون طلبی ما کم انگاشتن است