کوتاه

کوتاه. ( ص ) مقابل دراز. ( آنندراج ). قصیر و کم طول. ( ناظم الاطباء ) ( فرهنگ فارسی معین ). کوته. ( فرهنگ فارسی معین ). با آمدن، بودن، شدن، کردن صرف شود. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).اوستا، کوتکه. پهلوی، کوتک ( کودک ). ارمنی، کوتک ( کوچک ). ( از حاشیه برهان چ معین )

[ په. ] (ص. ) قصیر، کم طول، کوچک.

( صفت ) ۱ - کم طول قصیر مقابل دراز. ۲ - کم ارتفاع مقابل بلند مرتفع. ۳ - کم عمق مقابل عمیق ژرف. ۴ - کوتاه قد قصیر: ملک زاده ای را شنیدم که کوتاه بود و حقیر و دیگر برادرانش بلند و خوبروی. یا کوتاه بودن دست کسی زا چیزی. دسترسی نداشتن بدان: تا نباشد ز بدی همچو تو دستش کوتاه نتواند که کند با توکسی پای دراز. ( سنائی )

💡 خزان رو بر در باغ که آرد؟ که دیوار مرا کوتاه دیده ست

💡 تاسف چه نشتر به جانم شکست ز فطرت‌بلندان کوتاه‌دست

💡 مرو از بازی ایام از راه مشو مغرور بر این عمر کوتاه